(1947) Artysta konceptualny, malarz, grafik, performer i twórca instalacji. Należy do znaczących słowackich artystów konceptualnych. Od 1997 roku używa pseudonimu „Monogramista T. D.”. W latach 1966–1972 studiował w pracowni malarstwa w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie (pod kierunkiem prof. P. Matejki). W latach 1991–2015 wykładał na swojej alma mater, a w 2002 roku został mianowany profesorem intermediów na praskiej Akademii Sztuk Pięknych. Oprócz malarstwa Tóth od lat 60. XX wieku zajmuje się teatrem, filmem współczesnym i literaturą. W 1966 roku zainicjował założenie teatru POMIMO, w którym sam występował, co wpłynęło na jego skłonność do sztuki performatywnej. W drugiej połowie lat 60. na twórczość Tótha wpłynęła działalność Jana Steklíka i Karela Nepraša oraz ich „Szkoły czystego humoru bez dowcipu”. Stworzył on serię kilkudziesięciu rysunków łączących aspekt anegdotyczny i absurdalny z elementami tekstowymi. W 1970 roku uczestniczył w I Otwartym Atelier Rudolfa Sikory. W swojej twórczości często używa tekstu, pracuje konceptualnie z partyturami i motywami naturalnymi. W latach 80. zaczął stosować swoje podejście konceptualne do obiektów i ręcznie robionych książek. W 1991 roku wkroczył na pole działalności pedagogicznej, zostając kierownikiem tzw. Neateliéru („Niepracowni”) na swojej bratysławskiej alma mater. Za artystyczną autobiografię „Nie jestem autorem, jestem metaforą (Nie som autor, som metafora)” został laureatem Nagrody Dominika Tatarki (2011).