(1893, Frenštát pod Radhoštěm – 1926, Dolní Mokropsy) Malarz, grafik i publicysta. W latach 1909–1914 studiował na praskiej Akademii Sztuk Pięknych (u Vlaho Bukovaca, Hanuša Schwaigera i Maxmiliana Pirnera). Należał do grona założycieli grupy Koliba i uczestniczył w jej pierwszej wystawie w 1914 roku we Frenštacie pod Radhoštěm. Z jego twórczości wojennej należy wspomnieć sztandar Czechosłowackiego Korpusu Ochotniczego we Włoszech, który był szkicem do obrazu Za wolność, uroczyście odsłoniętego 9 kwietnia 1917 roku. Sam obraz jest dziełem monumentalnym, które można postrzegać jako reminiscencję Wolności wiodącej lud na barykady pędzla Delacroix. Z czterema bojownikami jako alegorycznymi symbolami ziem czeskich i Słowacji stał się dziełem manifestacyjnym swojej epoki, a także po wojnie przyciągał znacznie uwagę. Szczególnie w okresie po 1918 roku jego twórczość była wysoko ceniona, a kilka dzieł posiadał również prezydent Tomáš Garrigue Masaryk.W okresie powojennym Bartoš poświęcił się tematyce społecznej, inspirowanej realnym życiem robotników na Śląsku Ostrawskim oraz Pieśniami śląskimi Petra Bezruča. Te doświadczenia zainspirowały go do stworzenia cyklów Kraj Bezruča i Czarna ziemia, Strajk i Rewolucja (1920–1921), będących kluczowymi dziełami artysty.U Bartoša życie robotnika jest rozumiane jako symbol, który tylko w oddali odnosi się do rzeczywistości. Jest to romantyczne wyobrażenie o heroicznej praistocie robotnika, wolnego i naturalnego we własnym świecie. Bartoš przenosi swoją wizję ideową na płaszczyznę wizualną. O ile twórczość społeczna jest skłonieniem się ku heroizacji, o tyle tematyka cywilna kobiet i matek w jego twórczości jawi się jako intymna i harmonijna.