(1922–1998) Malarka, rysowniczka, graficzka. Jej twórczość jest ściśle związana z twórczością jej siostry Jitki Válovej. W latach 1945–1950 studiowała w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze pod kierunkiem prof. Emila Filli. Członkini grupy artystycznej Trasa 54 (od 1960 roku działającej jako Trasa). Obok swojej siostry Jitki, Adrieny Šimotovej, Aleny Kučerovej i innych artystów należała do najważniejszych przedstawicielek Nowej Figuracji. Květa Válová spędziła całe życie ze swoją siostrą w robotniczej dzielnicy Kladna, która stała się dla nich ważnym źródłem inspiracji. Květa na początku krótko zajmowała się malarstwem strukturalnym, ale wkrótce zwróciła się ku figurze jako zasadniczej nośniczce kluczowych znaczeń. Jej doświadczenie ze sztuką informel i jej technikami formalnymi znalazło odzwierciedlenie w jej późniejszych pracach, takich jak asamblaże z piasku i innych nieartystycznych materiałów na powierzchni obrazów. W latach 50. XX wieku stworzyła dużą serię solidnych figur przedstawiających robotników, hutników i walcarzy. Podobnie jak jej siostra Jitka, jej główną techniką był rysunek, choć styl obu artystek był zupełnie inny: Květa przedstawiała postacie solidne, statyczne i silne, co podkreślało motyw ciężaru ludzkiego losu. Egzystencjalne pytania w jej twórczości materializowały się w postaci głazów, skał i wałów. Květa Válová wraz z Jitką uczestniczyła w kilkudziesięciu wystawach w kraju i za granicą. Ostatniej dużej retrospektywy w 2000 roku już jednak nie dożyła. Jej twórczość jest reprezentowana w wielu czeskich i zagranicznych kolekcjach.