(1938–2024) Malarz, rysownik, grafik, autodydakta. Studiował instrument muzyczny – waltornię – w Państwowym Konserwatorium w Brnie (1962–1967). Został zainspirowany do malowania przez swojego ojca, malarza Františka Šnajdra. Mieszkał i tworzył w Ołomuńcu. W latach 1963–1965 był członkiem ołomunieckiej grupy twórczej Ohnisko (Ognisko). W latach 1989–1990 członek SČVU (Związku Czeskich Artystów Plastyków). W 2001 roku otrzymał Nagrodę Michala Ranného za znaczący wkład w czeską kulturę plastyczną. Na jego wczesną twórczość wpłynęła nowoczesna sztuka czeska i międzynarodowa (Picasso, Derain, van Gogh, Procházka, Gutfreund, Šíma). Znaczące dla malarza było spotkanie z wystawą południowoczeskiego gotyku i informelu, która odbyła się w Hlubokiej w latach 60. XX wieku. Wystawa silnie odcisnęła się na artystycznym kierunku Šnajdra. Zaczął stosować metody dekalkomanii, wydrapywania i fakturowania malowidła oraz opracowywać tematy biblijne. W jego twórczości z tego okresu dominowało rzeźbiarskie podejście do malarstwa w połączeniu z oszczędnym użyciem koloru. W swoich cyklach Šnajdr sięgał do historii sztuki i budował swoje obrazy na fundamentach zaczerpniętych na przykład ze sztuki włoskiego renesansu (lata 60.–70.), malował według El Greca, a w cyklu „Hołdy” nawiązywał do wizualności Gustava Klimta czy Antonína Hudečka (przełom tysiącleci). Na przełomie lat 80. i 90. jego ekspresja artystyczna naznaczona była silną ekspresywnością barwną i formalną. W swoich istotnych późnych dziełach malarz pracował także z motywami naturalnymi, które doprowadzał aż do pozycji abstrakcyjnych znaków, którym towarzyszyła bardziej intymna, krucha i duchowa atmosfera.