(1946, Żylina) Malarz, rysownik, grafik, fotograf, rzeźbiarz. Jeden z najważniejszych słowackich artystów konceptualnych, działających od końca lat 60. XX wieku. W latach 1963–1969 studiował w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie, a równolegle przez dwa lata scenografię w Wyższej Szkole Sztuk Scenicznych w tym samym mieście. Ukończył studia w Pracowni Malarstwa Monumentalnego i Gobelinu. W 1970 roku zorganizował w swojej pracowni wystawę protestacyjną przeciwko socjalistycznemu establishmentowi. W rezultacie został oficjalnie wpisany na czarną listę i stał się częścią undergroundowej sceny artystycznej. Po aksamitnej rewolucji działał jako doradca pierwszych dwóch ministrów kultury, a od 1990 roku wykładał na kilku uczelniach wyższych jako pedagog (Wyższa Szkoła Sztuk Pięknych w Bratysławie, a także eksternistycznie na Akademii Sztuk Pięknych w Pradze). Jego prace znajdują się w zbiorach Galerii Narodowej w Pradze, Museum Ludwig w Kolonii, The Museum of Fine Arts w Houston i innych. Zadebiutował wystawą w 1969 roku, w tamtym czasie pracował z systemem znaków map, planów i szkiców topograficznych. Od początku twórczość Sikory jest przepojona zainteresowaniem tematyką ekologiczną. Tworzy różnorodne kompozycje, w których pojawiają się tematy miasta, człowieka, kosmicznych i planetarnych topografii. Pracuje z wizualnymi kompozycjami fotografii, fotografii cyfrowej (modyfikowanej przy użyciu programów komputerowych), kolażu czy kombinacji malarstwa i fotografii. W jego najnowszych pracach, które nazywa "Ekokomiksami", otwarcie posługuje się krytyczną retoryką, by wyrazić swój sprzeciw wobec eksploatacji planety przez ludzi oraz skupieniu cywilizacji na etosie pieniądza i nadmiernej konsumpcji.