(1942, Nové Zámky – 2016, Skalica) Słowacki rzeźbiarz i grafik. Jeden z członków założycieli stowarzyszenia Gerulata. W latach 1960–1966, gdy klimat polityczny w Czechosłowacji był jeszcze stosunkowo liberalny, Meliš studiował w pracowni rzeźby u prof. J. Kostki w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie. Ten twórczy okres wpłynął na jego swobodne, konceptualne podejście do rzeźby. W latach 1973–1993 był wykładowcą zewnętrznym w Wyższej Szkole Sztuk Scenicznych, od 1990 roku wykładał w WSSP, rok później został mianowany docentem, a w 1992 roku profesorem. Był kierownikiem Katedry Rzeźby na WSSP (1999–2002). Należał do jednych z najbardziej wyrazistych słowackich twórców environmentu i land-artu. Zajmował się interwencjami w środowisku i kształtowaniem różnych obiektów. Skłaniał się ku podejściu antyestetycznemu, będąc pod wpływem konceptualizmu i neodadaizmu. W jego pracach często pojawiały się wypowiedzi na temat zagadnień ekologicznych oraz kwestii wolności osobistej. Podczas tzw. normalizacji, czyli represji politycznych, które nastąpiły po Praskiej Wiośnie w 1968 r. i trwały przez całe lata 70., nie mógł publicznie wystawiać. W tym czasie zajmował się poezją wizualną i tworzeniem hipotetycznych, tzw. "nierealnych" rzeźb. Dla Meliša zawsze ważniejsze było uderzające przesłanie dzieła niż jego schludna forma estetyczna. Często pracował z tekstem, wykorzystywał proste materiały i przedmioty codziennego użytku. Tworzył również elementy rzeźbiarskie do projektów architektonicznych, wszystkie noszące jego oryginalny ślad artystyczny.