(1928, Praga – 1980, Praga) Rzeźbiarka. Od 1946 roku studiowała w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego (VŠUP) w Pradze, początkowo biżuterię, a następnie rzeźbę w pracowni prof. Josefa Wagnera. Ukończyła studia w 1951 roku. W 1957 roku została członkinią grupy twórczej Trasa 54 (od 1960 roku działającej jako Trasa). Po inwazji Układu Warszawskiego na Czechosłowację w 1968 roku jej możliwości wystawiania stały się sporadyczne, a wystawy odbywały się tylko w małych regionalnych galeriach. W 1976 roku została uhonorowana prywatną Nagrodą Jiřiego Kolářa. Po ukończeniu studiów rzeźbiarka stopniowo przyswajała inspiracje od europejskich nowoczesnych rzeźbiarzy (L. Chadwick, K. Armitage, H. Moore, P. Picasso itd.), co przełożyło się na uproszczoną stylizację figury z większym naciskiem na gest i kompozycję kształtów oraz stłumieniem detalu. Jej największe zachowane dzieło Kobieta w słońcu (1958) nosi wyraźny wpływ Fernanda Légera. Współpraca z architektami doprowadziła około 1963 roku do stopniowego porzucenia figury na rzecz znaków wizualnych, a ostatecznie przeszła do płaskorzeźb. W tym samym czasie powstały również dzieła o silnym podtekście egzystencjalnym. Rzeźbiarka zajmowała się tworzeniem reliefowych odlewów, wykorzystując struktury i kształty fragmentów drewna w abstrakcyjnych asamblażach betonowych. Po udziale w sympozjum rzeźbiarskim w 1966 roku w St. Margarethen w Austrii, zaczęła używać odcisków obłych kamieni jako symboli nasion-jaj w rozległych, płaskich krajobrazach. Kmentová przez całe życie intensywnie odczuwała naturę i krajobraz, co znalazło odzwierciedlenie w charakterystycznych dla niej odciskach w masie gipsowej – stóp, ust, dłoni i palców. Z kolei abstrakcyjne krajobrazy stały się krajobrazami ludzkiego ciała. W reliefach pojawiły się natarczywe słowa (Nie, Dlaczego, Ja), a także opadłe liście czy jabłka, palce jako fragmenty zestawione w płaskie asamblaże, i w końcu znowu ludzkie ciało – nogi uwięzione w ziemi, odsłonięte żebra lub własne skulone ciało jako odcisk w gipsie.