(1922, Igława – 1988, Praga) Grafik, malarz. W latach 1940–1945 studiował w Szkole Sztuki Baťy (Baťova Škola umění) w Zlínie. W 1946 roku został przyjęty na studia w Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze do pracowni profesora Emila Filii. Tam zapoznał się z kubizmem, konstruktywizmem i suprematyzmem. Był założycielem grupy Trasa 54 (od 1960 roku działającej jako Trasa). Na początku swojej twórczości malarskiej wciąż jeszcze przetwarzał wpływy kubizmu. Obrazy z początku lat 60. XX wieku to miejskie krajobrazy i abstrakcyjne figury. Malarstwo Kafki ewoluowało w kierunku geometryzującej abstrakcji (seria monotypów z lat 60.). Racjonalny komponent został w jego twórczości stopniowo zastąpiony artystyczną grą z przypadkowym układaniem barwnych plam i włączaniem realnych przedmiotów (piasek, gips, glina...). Wszystko to osiągnęło szczyt w latach 70., kiedy to stworzył serię kolaży-asamblaży, których istotnym motywem jest zszywanie i łączenie. Pod koniec lat 70. powstała seria obrazów symbolizujących bezczas okresu normalizacji (Białe pole, Wielki biały krajobraz). W latach 80. Čestmír Kafka w swój charakterystyczny sposób przetwarzał doświadczenie ze swojej wizyty w Japonii (1970) i atmosferę ogrodów zen. W ostatniej fazie swojej twórczości tworzył asamblaże nazywane Substancje, w których umieszczał korzenie, trawę, liście lub popiół na podłożu z waty i zamykał je w szklanych gablotach.