(1937, Bratysława – 2017, Bratysława) Malarz, rzeźbiarz, grafik. Absolwent Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Bratysławie (1956–1962, Jozef Kostka). Na scenę artystyczną wkroczył w latach 60. XX wieku. Centrum jego twórczości rzeźbiarskiej i graficznej stanowią syntezy impulsów pop-artu, nowej rzeźby i nowego realizmu. Od lat 60. XX wieku odnosił wielkie sukcesy także na arenie międzynarodowej, na przykład Grand Prix na Biennale Danuvius w Bratysławie czy nagroda na Biennale Młodych w Paryżu (1969). W okresie normalizacji był na indeksie i nie mógł wystawiać. Po rewolucji, od 1990 roku, wykładał na Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Bratysławie, w latach 1990–1994 zajmujęc stanowisko rektora. Stałym motywem twórczości rzeźbiarskiej Jankovicia był człowiek, a ściślej rzecz ujmując, postać ludzka ujmowana w całości i we fragmentach. Ta postać-człowiek przeżywa swój indywidualny los determinowany przez wydarzenia społeczne i ich absurdalność. Postacie Jankovicia nie są bohaterami, ale nie są też całkowicie bierne i starają się, choć niezbyt skutecznie, przeciwstawiać losowi. Egzystencjalna płaszczyzna u Jankovicia miesza się z absurdalną groteską, a ekspresyjny ruch materii jest wzmacniany przez wyrazistą kolorystykę. To, co dotyczy twórczości rzeźbiarskiej Jankovicia, dotyczy również jego dwuwymiarowej wypowiedzi w rysunku i grafice. Niektóre cykle graficzne są w zasadzie projektami rzeźb i architektury, a raczej ich nieoczekiwanym przenikaniem się. Był także jednym z pierwszych autorów w Czechosłowacji, który eksperymentował z grafiką komputerową.