(1933, Praga – 1991, Praga) Rzeźbiarka i ceramiczka. W latach 1948–1952 studiowała w Wyższej Szkole Przemysłu Wnętrzarskiego, a w latach 1952–1957 rzeźbę w praskiej Wyższej Szkole Rzemiosła Artystycznego w Pradze (u J. Wagnera). Członkini Związku Artystów Plastyków, od 1958 roku grupy Trasa 54 (od 1960 roku działającej jako Trasa), a w latach 1990–1991 SVU Mánes. Często uczestniczyła w wystawach zbiorowych i indywidualnych, nieprzerwanie od drugiej połowy lat 60. XX wieku aż po dziś. Jej twórczość jest reprezentowana w wielu krajowych zbiorach, na przykład w Galerii Morawskiej w Brnie, Galerii Narodowej w Pradze, Muzeum Sztuki w Ołomuńcu i innych. W przeciwieństwie do innych artystów swojego pokolenia, Fibichová nie szukała inspiracji w przedwojennej awangardzie, lecz raczej w kulturach archaicznych oraz w rzeźbie śródziemnomorskiej (np. Marino Marini). Punktem wyjścia jej wczesnej twórczości jest figura, która jednak stopniowo ulegała coraz większej stylizacji i uproszczeniu, by ostatecznie przekształcić się w abstrakcyjny obiekt jako znak wyrazu. Procesowi temu towarzyszyły eksperymenty z elastycznymi i plastycznymi materiałami, takimi jak masa modelarska modurit i cyna. W pierwszej połowie lat 60. rzeźbiarka zajmowała się refleksją na temat motywów naturalnych (pąki, pędy), co zaowocowało jej typowymi monumentalnymi stelami betonowymi i cementowymi. W latach 70. i 80. do jej twórczości wkroczyły nierzeźbiarskie przedmioty i materiały, które przywłaszczała i asamblowała.