(1592–1635) Wybitny grafik i rysownik późnego baroku, pochodzący z lotaryńskiego miasta Nancy, gdzie urodził się i zmarł. Często jednak przebywał również w Paryżu i Flandrii, skąd czerpał tematy dotyczące życia człowieka i jego prostego pobytu na świecie, choć w równym stopniu zależnego od wydarzeń politycznych, a ściślej mówiąc – uwarunkowanego wojną. W twórczości Callota spotykamy więc proste motywy rodzajowe, wielofiguralne sceny ukazujące życie w mieście i na wsi, refleksje o wojnie czy też poruszające antywojenne ryciny. Potrafił przekonująco ożywiać i definiować swoje postacie, nawet w niezwykle drobnej skali (w pracy używał szkieł powiększających i mikroskopów). Zaledwie kilkoma delikatnymi kreskami doskonale opisywał i komentował sceny narracyjne. Jeśli się wyciszymy i skupimy, najlepiej z lupą w dłoni, możemy odkryć w jego wielofiguralnych scenografiach niezliczoną ilość zdarzeń, sytuacji, relacji i czynności. Callot umiał jednak z empatią i przekonującą autentycznością uchwycić także samodzielnie stojące postacie, i to ponownie w szerokim repertuarze – od szlachciców, przez żołnierzy, po żebraków. Walorów jego wypowiedzi artystycznej nie można jednak ograniczać wyłącznie do tematów figuralnych – z przekonaniem i wyczuciem detalu potrafił też przedstawiać krajobraz, faunę i florę. Nic więc dziwnego, że jego prace graficzne podziwiali na przykład Rembrandt van Rijn czy nasz Václav Hollar.