glina wypalana, skorupa archeologiczna 49,5 × 56 × 4 cm, skorupa 13,5 × 8,5 × 1,5 cm
zakupiono w 2021 r. przy wsparciu Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej
Dzieło prezentuje charakterystyczne cechy konceptualnej twórczości Kerna, która polega na dialogu między człowiekiem (artystą) a naturą (wypaloną gliną). Obiekt znajduje się na pograniczu pierwszej i drugiej natury, co jest charakterystyczne dla (nie tylko) słowackiej sztuki okresu od lat 60. do 80. XX wieku. Jednocześnie w pracy obecny jest procesualny zapis performatywnej ingerencji artysty w strukturę materiału naturalnego. W motywie wspominania przodków możemy podprogowo odczytywać rozczarowanie artysty współczesnym dla niego życiem w totalitaryzmie.



