Bednář Daniel /

Pole

2011

akryl, płótno, 150 × 180 cm

zakupiono w 2020r.

Obraz ma wymiar ambiwalentny. Żywe spektakularne kolory kontrastują z treścią. Gawrony, które zimą przylatują z północno-wschodniej części Europy i okresowo zasiedlają nasz krajobraz, można postrzegać jako cyklicznie powtarzające się zjawisko naturalne, jednak zawsze zdają się być inwazyjne i obce. Bednář umieszcza stado kruków na polu w pobliżu słupa wysokiego napięcia i dziwacznego billboardu. Rzeczywiście, billboardy i konstrukcje stalowych wież wysokiego napięcia są znaczącymi przestrzennymi naruszycielami ziemi uprawnej. Pole, które od niepamiętnych czasów było symbolem plonów, a co za tym idzie życia, pod koniec XX wieku jest pożerane przez hydrę interesów komercyjnych, a jego pierwotna wartość żywiciela stopniowo przekształca się w strefę interesów spekulacyjnych. Gawrony, symbolizujące inwazję i namalowane w pobliżu billboardu — w duchu powiedzenia „kruk krukowi oka nie wykole” — mogą tym samym wzmacniać procesy cywilizacyjnego wtargnięcia w krajobraz. W centrum billboardu znajdują się dalsze elementy ikonograficzne, które wskazują na odczytanie obrazu jako krytyki konsumpcyjnego świata: logo firmy telefonicznej zostało zinterpretowane jako monstrancja, po prawej stronie pojawia się postać nawiązująca do jaskini Platona.

BEDNÁŘ DANIEL

(ur. 1969, Opawa) Malarz. Studiował malarstwo w Katedrze Twórczości Artystycznej Uniwersytetu Ostrawskiego pod kierunkiem Daniela Balabána (1999–2005). Mieszka i tworzy w Ostrawie. Jego prace znajdują się w kolekcji Galerii Narodowej w Pradze oraz Kolekcji Richarda Adama. Wystawia indywidualnie i zbiorowo od 2000 roku. Bednář w swojej twórczości podejmuje tematykę odpersonalizowanego świata pełnego mrocznych zakamarków. Raz ukazują się one jako przerażające miejskie scenografie, innym razem jako surowe krajobrazy, zdominowane przez gwałtowne pociągnięcia pędzla i ekspresję barwną. Bednář często posługuje się figurą, która jednak pod jego pędzlem bywa zdeformowana i zdegradowana. Słowo „ciężar” może być jednym z charakterystycznych elementów wyobraźni Bednářowej. Jego płótna nie ograniczają się wyłącznie do czysto malarskich środków; mogą być uzupełnione wkomponowanymi tekstami, których forma zbliżona jest do tagów graffiti, innym razem powierzchnia obrazu wzbogacona jest asamblażami z materiałów najróżniejszego pochodzenia. Z obrazów Bednářa przebija podświadoma krytyka zjawisk społecznych, na przykład nadmiernej energii męskiej lub, przeciwnie, nadmiernej energii kobiecej w relacjach z płcią przeciwną. Jego krajobrazy zawierają elementy przedstawiające, które można odbierać jako wskazówki do interpretacji, jednak te natychmiast rozpadają się i gubią w niejednoznacznych znaczeniach całości kompozycyjnych. Wobec tego stojąc przed obrazami Bednářa, stajemy w obliczu wizualnej zagadki, w którą wpada nasz wzrok, jednak jej rozszyfrowanie nie będzie już tak łatwe.